Tatilde Avrupa Yakası İzleyen Beyaz Yakalar

Bayram tatili gelince beyaz yakalıların ikiye ayrıldığına inanıyorum.

Bir grup gerçekten tatil yapıyor. Diğer grup ise "Bu tatilde kendime vakit ayıracağım, kitap okuyacağım, yürüyüş yapacağım." diye başlayıp üçüncü gün kendini Avrupa Yakası'nın 127. bölümünü izlerken buluyor.

Ben ikinci gruptayım :) Üstelik bundan hiç rahatsız değilim.

Çünkü Avrupa Yakası'nı açınca sadece bir dizi izlemiyorsunuz. Eski bir arkadaş grubunun arasına oturuyorsunuz. Bir süre sonra karakterler dizi karakteri olmaktan çıkıyor.

Tanıdığınız insanlara dönüşüyor.

Mesela ben yıllardır Aslı'yı biraz kendime benzetirim.

Her şeyi yetiştirmeye çalışan, herkesi idare etmeye çalışan, kafasının içinde sürekli yapılacaklar listesi dönen o hali...

Özellikle beyaz yakalıysan Aslı'nın bazı sahnelerinde "Bu benmişim." deme ihtimalin oldukça yüksek.

Burhan Altıntop ise bambaşka bir olay.

Yıllar geçti, diziler değişti, mizah değişti ama hâlâ "Bir Burhan Altıntop kolay yetişmiiiy." cümlesini duyunca gülümsemeyen çok az insan vardır.

Çünkü Burhan sadece bir karakter değildi.Bir özgüven biçimiydi.

Hayatta hiçbir şeyin moralini bozamayacağı insanlar vardır ya :)İşte onların sembolüydü.

Bir de Burhan ve Makbule aşkı vardı.

Bugün düşününce hâlâ insanın yüzünü güldürüyor.

İki insanın birbirini bulduğu en tuhaf, en komik ve en samimi hikâyelerden biriydi belki de.

Mösyö Bülent'i düşünün mesela.

Normal şartlarda o evin içinde bir hafta yaşaması bile mümkün görünmez.

Ama bir şekilde o ailenin ritmine uyum sağlar.

Aslında gerçek hayatta da böyle değil mi? Bazı insanlar vardır, hiç ait değilmiş gibi görünürler.

Sonra bir bakarsınız en çok onlar ait olmuş.

Dilber Hala ise sanırım hepimizin hayatında en az bir kez karşılaştığı birini temsil ediyor.

Akraba ziyaretlerinde,bayram sofralarında, komşu günlerinde, mahallede... Mutlaka bir Dilber Hala vardır.

Belki ismi farklıdır ama enerjisi aynıdır. O yüzden Avrupa Yakası hiç eskimiyor.

Çünkü karakterler abartılı görünse de aslında hepimizin hayatından çıkıp geliyor.

Bu yüzden Avrupa Yakası'nı seven insanların ortak bir noktası var.

İnsanları seviyorlar. İnsanları gözlemlemeyi seviyorlar. Kusurlarıyla birlikte insan hallerine gülebiliyorlar.

.

Galiba iyi yazılmış insan hikâyeleri hiç yaşlanmıyor.

Neyse...

Ben şimdi bir bölüm daha açıyorum.

Sonra yürüyüşe çıkacağım.

Belki.

Muhtemelen.

Büyük ihtimalle :)

İyi Bayramlar

Pınar ılkın